Chciałam dodać dziś jakiś wpis, ale coś nie mogę się pozbierać.
Zauważyłam, że popadam w dziwne skrajności. Albo piszę jak to jest u mnie źle, albo dobrze. I tak się zaczęłam zastanawiać, czy istnieje u mnie jakakolwiek prozaiczność... Pewnie tak.
Więc napiszę jak wiele dziewczyn, dobija mnie szkoła, masa nauki, przynajmniej teoretycznie tak być powinno, ale zawsze wychodzi odwrotnie.
Nieważne. Ja już żyję wakacjami. No i może jeszcze czekaniem na Ursynalia (42 dni). I oczywiście Nim. Ale to tak wiadome, że nie trzeba pisać.
K. znowu przypomniał o swoim istnieniu. Tak boleśnie przywodzi na pamięć wrześniowy incydent. Nie popełnię tego błędu ponownie. Zignorowałam to. Już raz mnie omamił i omal nie uległ zniszczeniu mój związek. Choć właściwie uległ. Ale nie dałam go pogrzebać, i oto powstał i ma się dobrze.

Wiem, że i tak rzadko dodaję wpisy, a jak już to jakieś pseudo filozoficzne wywody.
W ostatnim czasie bardzo zastanawiam się nad kwestią mej wiary. Swoją drogą, chyba utraconą już dawno temu... Bardzo chciałabym się jakoś określić, i chyba teraz wiem jak.
Agnostyk. Osoba, która uważa, że nie da się całkowicie poznać otaczającej rzeczywistości. Nie tylko w sprawach wiary w Boga/bogów ale całego wszechświata.
Bo właśnie ja tak się czuję. Chciałabym jakiś namacalnych dowodów w pewnych kwestiach, a ich po prostu nie ma. Nie umiem już wierzyć, że ten Bóg gdzieś tam istnieje. Wewnątrz czuję, że Go nie ma, a z drugiej strony narzucane jest mi przez środowisko, że gdzieś tam jest i stworzył świat i ludzi.
Więc podstawowe pytanie dla kogoś kto wierzy.
Kim właściwie jest Bóg?
Personalnie, dla każdego kimś innym, czy może to ten stary facet z brodą...?
Zdaje się, że jestem dobrym człowiekiem, mam zasady, których przestrzegam, mimo tego, że nie chodzę do kościoła i nie modlę się gorliwie rano i wieczorem.
Jestem ulepiona z tej samej gliny co każdy człowiek na świecie, więc dlaczego mam być przestrzegana przez pryzmat wiary? Szanuję to, że ktoś chodzi do kościoła, ale z drugiej strony nie obchodzi mnie to. To kwestia indywidualna.
Dodatkowo idea spowiedzi. Tak strasznie tego nie lubię... Wiadomo, że większość chodzących do spowiedzi nie przyznaje się do wszystkich grzechów. To jest coś tak intymnego i prywatnego, że według mnie tylko szczera modlitwa i przyznanie się do wszystkich grzechów przed samym sobą i tym Bogiem, który gdzieś tam ewentualnie jest i słucha, jest ważna i oczyszczająca.
Kolejna kwestia, to to, że w jaki sposób księża, którzy muszą żyć w celibacie mogą "promować" życie rodzinne, posiadanie żony, męża, i dzieci... Skąd on ma o tym wiedzieć?
Dobra, tyle chyba, bo i tak wpis jest długaśny i na zupełnie odmienny temat. Choć w sumie nie. Nadal przecież jest o mnie.

Czuję się trochę oszukana, ale nic to... Nie lubię kłamstwa, zwłaszcza w przypadku tak głupich rzeczy. Jeśli ktoś to w ogóle czyta i tak pewnie mnie nie zrozumie, bo piszę dość chaotycznie i nie w pełni, wiem...
Jestem winna sama sobie, że zaglądam tam gdzie nie powinnam i trafiam na rzeczy, które spokojnie mogłabym pominąć i teraz się nie zastanawiać. Myślałam, że erę zatajania i kłamstw mamy już za sobą. Chyba się myliłam. Liczyłam, że pewna osoba usunie się z drogi zajmując się swoim życiem, ale nie. Takie wrzody na dupie, mimo swojego własnego popieprzonego życia, chcą rujnować cudze.
Nie wiem, czy mam udawać, że jest ok, czy powiedzieć o co chodzi. Wliczając w to ewentualną konsekwencję mojego węszenia.
Można zarzucić mi jak bardzo nielojalna jestem, ale w tym przypadku winę należy rozdzielić na dwie strony.
Idzie mi dobrze zamykanie się. Piszę tu i tyle. Tak czy siak mnie nie znacie...